Werkschuw

Scheepvaart- en tabakologisch museum

Woensdag was ik met vriendin A. naar het scheepvaart- en tabakologisch museum. Het scheepvaartmuseum was eigenlijk bijzaak, want ik was vooral al jaren van plan om naar het tabaksmuseum te gaan en beide musea zitten bij elkaar in.
In het scheepvaartmuseum was ik 20 jaar geleden al eens geweest, ook al wist ik daar eigenlijk weinig meer van. Behalve dan dat ik een mooie sleutelhanger kreeg van mijn oma. In de vorm van een koperen scheepslantaarn. Die hadden ze jammer genoeg niet meer, wel andere koperen scheepsparafernalia. De mijne ben ik al jaren kwijt.
Het scheepsvaartmuseum bestaat al een hele tijd en is gevestigd in een fantastisch oud pand. Het zit vol met trapjes, poortjes, balken en muren met gekke uitsteeksels. We begonnen met een klein beetje knullige animatie van Groningen zoals het er in de middeleeuwen uit moet hebben gezien. Jammer genoeg werden er geen straatnamen bij genoemd, zodat ik niet echt wist in welk deel van de stad we virtueel rondliepen. Toch was het voor een deel ook mooi gedaan.
De rest van het museum viel echter nogal tegen. Vooral het scheepvaartgedeelte. Er stonden modellen waar bij stond 'dit schip werd opgegraven...'. Dat zal dan wel niet het model zijn he? Ook leek de volgorde wat willekeurig. Maar ik vond het vooral een wat slecht onderhouden museum, veel uitlegbordjes waren niet echt up to date en stonden vol met niet-uitgelegde scheepvaarttermen. Hoeveel bezoekers zouden weten wat een zundgat is? Ik gok niet zoveel. Zo stond het museum vol met bordjes met termen die ik niet begreep en tekst die me niet het interessantst leek. Het tabaksgedeelte zag er wel wat beter uit en zat ook wat beter in elkaar, maar eigenlijk waren beide delen wel een beetje saai...

Schoenen kopen

Schoenen kopen is niet meer wat het geweest is.
Ik draag graag sneakers en zelfs dat was lastig vinden nu, want ik vond ze allemaal nogal druk, met veel schreeuwerig paars en strepen en goud en dat soort dingen. Oud wijf dat ik ben. Maar na 6 winkels in- en uit te zijn gerend (ik schat 5 minuten per winkel) kwam ik een paar tegen dat ik niet meteen vreselijk vond.
Een verkoopster lurkte om mij heen als een leeuw om een gewonde zebra. (NB Lurken: het in een hoekje wachten in een first person shooter tot iemand voorbij komt die je kunt neerschieten. Niet de meest gewaardeerde speltechniek.) Toen ik een paar had gepast, kwam er een andere verkoopster langs om mij naar de kassa te lokken. Onderweg vroeg ze: "Heeft mijn collega het al met u gehad over de verzorging?"
Verzorging? Verzórging? Ik koop toch geen fucking hamster? Maar voor ik het wist, verliet ik de winkel met een bus 'Trendspray' ter waarde van een derde van de waarde van de schoenen. Want anders bleven ze niet mooi.
Trendspray. Het spul heet echt zo. Op de bus staat dat het is bedoeld voor 'modische materiaal combinaties'. Modisch? Is dat een woord? Thuis ging ik braaf aan de slag met de Trendspray. Het ruikt naar haarlak. Volgens mij heb ik gewoon een heel dure bus haarlak gekocht.

Blaadjes?

Omdat bijna al onze familie en ook een deel van onze vrienden zonodig in het Westen moest gaan wonen, zitten Vriend en ik, zoals bekend, vaak in de trein. Dat is helemaal niet erg, ik lees de krant tenminste eens uit en anders die tijdschriften wel die ik wel wil lezen, maar eigenlijk alleen maar laat opstapelen. En meestal gaan we nog ver ook, dus goede treinkaartjesacties van Blokker en Kruidvat maken ons vaak blij. Hoewel we de acties vaak mislopen (hoe weten mensen wanneer die zijn?!).
Van de wintertreinkaartjes van de Blokker werden we dan ook vrolijk, zeker in de mooie cadeauverpakking:

Maar wacht eens even. Wacht eens even! Zie ik nou echt wat ik denk dat ik zie? Heeft hier iemand de NS cq de Blokker nou enorm voor het lapje gehouden? Kijk eens met mij mee en zeg mij dat ze niet zijn wat ik denk dat ze zijn, die vrolijke blaadjes?

Close up:

Nog een:

En voor de zekerheid nog een close up:

Zeg mij eens dat dit geen bladeren zijn van Cannabis Sabiva var. Indica. oftewel de wietplant?

Boos

Het hoort bij mijn werk om menselijke ellende aan te horen. Soms zijn het kleine dingen, zoals 'Ik vind dat ik teveel porno kijk', maar soms zijn het grote en ingrijpende dingen, zoals mensen die hun hele basisschooltijd zijn geslagen door een van hun ouders. Of ouders die al niet goed voor zichzelf konden zorgen en teveel dronken om goed voor hun kinderen te zorgen. Of ouders die aan hun kind hebben laten doorschemeren dat ze eigenlijk liever geen kinderen hadden willen hebben. Daar word ik altijd boos van. Soms vind ik dat er beter gekeken moet worden naar wie er kinderen mag krijgen, want ouders zelf zien vaak niet welke schade er levenslang wordt aangericht.
Maar soms hoor ik dingen waar ik echt echt echt écht heel boos van word. Van adoptiefouders die hun adoptiekinderen mishandelen bijvoorbeeld. Welke idioot heeft bepaald dat deze mensen een kind hadden mogen adopteren? Hoe kun je nou een kind adopteren om het vervolgens de hoek in te meppen? Daar begrijp ik echt helemaal niets van. En vervolgens belanden die ongelukkige en beschadigde mensen in de hulpverlening. De schade is vaak hooguit wat te verzachten, maar meestal onherstelbaar.

Snelwegpoes

Op terugweg van Den Haag reden we over de A6. In de sneeuw kon je goed zien dat er her en der konijnen op de middenberm zaten. Dat verbaasde mij, een snelweg is geen plaats die ik associeer met (langdurig) levende have. Maar er waren er meer, dus het zou wel gaan. Wat mij pas echt verontrustte, was dat er een paar kilometer verder een mooie rode kat in de middenberm rondsloop. Middenin een vierbaans snelweg!
Na overleg besloot ik de dierenambulance te bellen. Als het mijn kat was geweest, had ik gewild dat er iemand belde. Ik belde en vertelde wat ik had gezien. "Oh, dat is een bekende, die komt daar al heel lang en hij lijkt op de middenberm te blijven. We krijgen er regelmatig telefoontjes over. Blijkbaar is het er leuk en is er genoeg te eten, want als we er een kat ophalen, komt er wel weer eentje voor terug!" Blijkbaar is er een bruggetje met een helling omhoog of iets dergelijks waardoor ze daar zonder kleer- (of vacht)scheuren belanden, maar een raar verhaal vind ik het wel.

Stokbrood is gevaarlijk

Afgelopen weekend hadden we een kerstdiner in Den Haag. Dat was leuk, ik had al zeker 16 jaar niet meer gegourmet. De volgende morgen ontbeten we met overgebleven stokbrood. Ik sneed een stukje af, maar gastheer O., die van de goede spullen is, bleek een iets beter mes te bezitten dan ik had verwacht, zodat het broodmes een flink stuk in mijn vinger sneed. Het ging zo snel diep dat we ermee naar de Eerste Hulp van het Haga ziekenhuis zijn gereden, dat ongeveer om de hoek was gelukkig.

Resultaat: drie hechtingen! Onder verdoving gelukkig, het is goed dat het bestaat. En ik had het goed gedaan, want er zijn geen pezen of zenuwen beschadigd. Mocht je zelf nog eens naar de Spoedeisende Eerste Hulp moeten, dan kan ik je overigens aanraden om een goed boek mee te nemen, want je moet lang wachten op zo'n eerste hulpbed en daar is verder niets te doen. Verdoving is trouwens ook raar spul. Het voelt onprettig en erg koud en je vinger voelt meteen heel dik. En als er daarna iets mee wordt gedaan en je kijkt ernaar, dan lijkt het net alsof het je eigen vinger niet is.

Vrijdag moeten de hechtingen er weer uit, dat lijkt me ook niet fijn. En ik mag de komende dagen niet afwassen. Maar dat is niet zo erg...

Oeps

Frasering van mezelf in een rapportagebrief aan de huisarts: "Meneer heeft al enige tijd een laag libido. De laatste jaren ging het op en neer, maar de laatste maanden is het volgens hem niets meer."
Ahem.
Dat heb ik toch maar even gewijzigd in "De laatste jaren was het wisselend..."

Welsh rarebit

Ik werk vier dagen in de week, op woendag heb ik vrij. Ik besteed dan graag tijd door te lunchen met vrienden. Meestal uit, maar soms thuis. Vandaag kwam vriend R. bij mij lunchen. Het leverde een goede gelegenheid om een lunchgerecht uit te proberen: Welsh rarebit.

Welsh rarebit is heel erg lekker en erg Brits: vet en zout. En heel makkelijk om te maken.

Rooster 4 boterhammen.
Smelt 200 gram geraspte kaas (had ik al gezegd dat het vet en zout was?) in iets meer dan 100 ml bier. Hoeft geen speciaal bier te zijn, pils doet het prima. Voeg cayennepeper, een theelepel mosterd en flink wat worcestershiresaus (vegetarisch te krijgen in de biosuper) toe.
Leg de geroosterde boterhammen in een schaal, het liefst niet op elkaar, en giet het kaas-biermengsel erover. Doe dit 2-3 minuten onder de grill en strooi er per persoon een eetlepel gehakte peterselie over. Verse peterselie, anders proef je er niets van.
Het vult genoeg om de rest van de dag tot het avondeten geen trek meer te hebben!

Eexterveen januari 2010

Eens per jaar logeer ik bij mijn tantes in Eexterveen. Hieronder zie je wat ik zag toen ik zondagmorgen wakker werd (let ook op het hoofd van mijn tante's paard rechts):

Op zondagmorgen maken we altijd een wandeling, vaak langs het stroompje de Hunze:

Het had die nacht gesneeuwd. Het was misschien wel een van de bijzonderste wandelingen, want er lag niet alleen sneeuw, maar ook hing er een vrij dichte mist. Dit had tot gevolg dat het witte land naadloos overging in de witte lucht. De horizon was onvindbaar en de wereld was heel klein.

Dak

In november kregen we een brief van een dakdekkersbedrijf. In de brief staat: "Wij hebben het voornemen om in de komende weken met de dakdekkerswerkzaamheden aan uw woning te beginnen."
En of we dus geen was buiten wilden hangen en het balkon vrij wilden houden. Zooo. Het voornemen om eventueel als het mogelijk is te beginnen aan het maken van een start! Dat is me wat. Je weet niet of ze het echt gaan doen, maar het voornemen is er. Gelukkig maar. Verstandig ook, in november. Dan is het absoluut het beste weer om dakdekkersactiviteiten te ondernemen. Inderdaad heb ik sindsdien éénmaal een auto van desbetreffend bedrijf ontdekt.
Ondertussen bleken we wel een lekkagevlek in het plafond van de woonkamer te hebben. Nader onderzoek wijst uit dat er een dakpan ontbreekt op ons dak en er is eentje stuk. Toen we de woningbouwvereniging hierover belden, zeiden ze dat ze al een tijdje niet werkten. Winterstop.