Werkschuw

Vacatures

De interne vacatures zijn uitgezet. Net nu ik me er bij neer had gelegd dat het er niet meer van ging komen deze ronde, nu ik nieuwe plannen in mijn baan heb gemaakt, nu ik eraan gewend was dat ik er blijkbaar nog niet klaar voor was, komen de interne vacatures opeens langs.
Ik heb geprobeerd aan vriend uit te leggen waarom ik niet uitzinnig was van vreugde.
Stel: je fiets wordt gestolen. Je baalt er een tijdje van, zoekt de hele stad door, doet aangifte bij de politie en na een paar weken realiseer je je dat die fiets niet terug komt. Je koopt een nieuwe. De nieuwe fiets  fietst prima.
En opeens krijg je je oude fiets terug. 'Leuk', denk je, 'maar wat heb ik daar nou nog aan?' Zoiets is het. Ik heb maar wel gesolliciteerd. We zien wel wat het wordt.

Brandoefening

Vanmorgen hadden we een heuse (aangekondigde) ontruimingsoefening op mijn werk. Tijdens de vergadering klonk, als je heeeel goed luisterde, beleefd en zachtjes een sirene'tje. De BHV'ers, blij dat ze eindelijk wat te doen hadden (er gebeurt hier weinig anders dan dat er een keer iemand hard tegen de slagboom is opgefietst), sprongen op. Iedereen moest naar buiten, op de gang was een beetje rook te zien die overduidelijk uit een rookmachine kwam. Buiten stond iedereen vervolgens gezellig te keuvelen met een kopje koffie. Het was tenslotte een mooie gelegenheid om nog eens wat zonlicht te pakken in deze donkere dagen.

Kunnen we zo'n brandoefening niet eens vaker doen?

Stuk

Mijn mp3-speler (ook leuk voor het nationaal dictee) is stuk. Het volume kan niet meer zachter, maar alleen nog maar harder. En hij stond eigenlijk onprettig hard toen ik hem voor het laatst bekeek. Het irriteert mij. Niet zozeer dat -ie stuk is gegaan, dat soort dingen gebeurt nou eenmaal. Waar ik me aan erger, is dat het ding zo goedkoop geproduceerd is dat -ie niet meer te repareren is. En ik ben opgevoed met respect voor spullen. Niet omdat ze duur zijn, maar omdat het energie kost om ze te maken. En dus lijm ik kapotte kopjes, naai ik lapjes op kapotte broekzakken, zet ik knopen aan, probeer ik apparaten open te schroeven als ze stuk zijn om te ontdekken wat er nog aan gedaan kan worden en stop ik sokken en maillots. Echt waar, ik stop sokken. Ik vind het nog leuk ook.
Maar de mp3-speler zit zo in elkaar dat hij alleen maar open kan, maar dan nooit meer dichtgemaakt kan worden. We hebben hem natuurlijk wel open gemaakt, maar er was geen redden meer aan. Het knopje was van de printplaat afgebroken en zou nooit meer goed contact kunnen maken zonder soldeer. En mijn eigen mp3 speler gaan solderen, gaat toch wat te ver. Temeer omdat ik geen soldeerbout heb en, als ik diep graaf in mijn geheugen, heb ik misschien één keer in mijn leven iets gesoldeerd, lang geleden. Het zou fijn zijn als dingen nog van metaal een schroefjes gemaakt werden, zoals oude wasmachines, zodat je nog onderdelen kon vervangen. Maar ja, wie koopt er een metalen mp3 speler met schroefjes?
Tijd om de consumptieverslaafde uit te hangen en een nieuwe van plastic te kopen dan maar...

Evaluatie

Gister had ik een evaluatiegesprek op mijn werk. Over mezelf, wel te verstaan. We spraken door wat er terecht was gekomen van de plannen en problemen die we een half jaar geleden hadden besproken. Concluderend kan ik niet anders stellen dan dat de meeste dingen waar ik toen mee zat, nu zijn opgelost. Gestelde doelen zijn behaald of er wordt aan gewerkt. Baas en ik waren allebei tevreden over hoe ik het doe op mijn werk.
Werk is goed voor mij, geloof ik. Ik leer er een heleboel van, niet alleen over mijn werk, maar ook over mijzelf. Want ook op mijn werk moeten af en toe conflicten worden opgelost. Je moet tenslotte nog een tijdje verder met die mensen. Ook word ik uitgedaagd dingen te doen die ik normaal gesproken niet gauw zou doen. Scheet ik een jaar geleden zeven kleuren bagger bij het geven van een groep, tegenwoordig gaat dat allemaal behoorlijk goed. Ik heb er zelfs plezier in en draai er mijn hand niet voor om ze af en toe alleen te geven als een collega uitvalt. En dat is dan weer fijn om te constateren, dat ik dat nu zomaar durf.
En om te constateren dat ik nog een heleboel heb te leren...

Soufflé

foto: moreintelligentlife.com

Zo eentje heb ik er afgelopen weekend gemaakt. Een echte kaassoufflé.
Niet zo moeilijk te maken, als je maar precies doet wat het recept zegt. Eigenlijk zijn de meeste recepten niet zo moeilijk, als je maar doet wat er staat, niet wegloopt, het vuur niet te hoog zet en genoeg roert.
Smelt 50g boter en voeg vervolgens 50g bloem toe, goed mengen en even laten bakken. Voeg vervolgens 250 ml melk toe en roer weer totdat alles gemengd is. Voeg dan in kleine beetjes nog eens 250 ml melk toe. Laat even indikken.
Doe er 300g oude kaas bij, laat smelten, en daarna tweemaal 2 eierdooiers.
Klop ondertussen 4 eiwitten (absoluut zonder eigeel) stijf in een vetvrije kom. Voeg toe aan je pan met ingrediënten. Doe dit geheel in een kom die is ingevet met boter met kaas erover. 35 minuten op 180 graden (niet tussendoor opendoen) en je hebt een soufflé. Hij zakt een beetje in onderweg naar je eettafel, maar niet heel veel.
Gaaf hè? Hij was nog lekker ook (en heel erg machtig). Dit recept was voldoende voor 5 personen.
Hij was zo lekker dat ik ben vergeten er een foto van te maken. Maar je moet me op mijn woord maar geloven (eventueel kan ik getuigen aanvoeren) dat hij er echt zo uitzag als op dit gejatte plaatje.

Smurfen

Gister bracht ik de dag door op de bank onder een lading dekens. Naast het bekijken van een leerzame en interessante documentaire op National Geographic heb ik onder andere ook voor het eerst van mijn leven een volledige aflevering van de Flintstones bekeken. Het was niet eens zo flauw als ik altijd had gedacht, maar ik vond het wel voorspelbaar en niet zo vrouwvriendelijk.
Daarnaast heb ik naar de Smurfen gekeken. Die waren er, net als de Flintstones, ook al toen ik klein was en ik moet er heus afleveringen van hebben gezien, maar ik wist er weinig meer van.

De Smurfen riepen een boel vragen en verwarring bij mij op. Er is één Smurfin, een Grote Smurf en een bult andere Smurfen. Er zijn Smurfenbaby's, die dus van de Smurfin moeten komen. Hoe gaat dat dan? Rouleert ze onder de Smurfen?
Of zijn Smurfen net een soort bijen of mieren, zijn de gewone Smurfen een soort steriele werksmurfen, en is alleen de Grote Smurf vruchtbaar? Dan is er dus één Grote Smurf en één Smurfin. Als de Grote Smurf dood gaat, hoe zorgen ze er dan voor dat er nieuwe Smurfen komen? Zijn ze dan genoopt tot inteelt?
En waarom, als er toch maar één Smurfin is, moet ze toch op hakken lopen, terwijl de andere Smurfen gezellig op een soort elastische broekschoenen mogen lopen? Wat is dat voor wrede maatregel?
Nee, daar is duidelijk niet goed over nagedacht. Pedagogisch onverantwoord.

Zonde

Zaterdag heeft een client van mij suicide gepleegd. De vertraging van de trein waar ik in zat, bleek te zijn omdat hij voor een van de eerdere treinen was gesprongen.

Het was een vriendelijke, slimme jongen, leuk om te zien. Hij was achttien.

Ik snap er niets van.

Helaas

Ik ben niet aangenomen, noch in Sneek, noch in Leeuwarden. Gelukkig solliciteer ik vanuit een baan, dus ik word niet direct werkloos nu ik de baan niet heb. Maar nu moet ik een half jaar wachten tot er weer nieuwe opleidingsplaatsen vrij komen...

Stress

Het is me de week wel. Ik heb namelijk -aargh!- twee sollicitatiegesprekken -aargh!- donderdag en vrijdag. Daar moet ik voor met de auto rijden. En dat is ook al stressvol, want ik rijd nooit auto dus ik moet er altijd erg in komen.
En zaterdag is de sterfdag van mijn moeder. De dag waarop we de grafsteen neer gaan leggen.
Er is dus niet zoveel ruimte in mijn hoofd voor het schrijven van intelligente, onderhoudende of welbespraakte logjes. Ik houd u op de hoogte.

Slim

De kattenbrokjes zitten in een grote ronde trommel. Om verwarring te voorkomen is het een trommel met een poesje erop. Wel zo duidelijk.

Sinds ongeveer een jaar krijgt de kleine oranje kater dat blik open. Hoe hij het doet, wisten we niet, maar wel dat we af en toe een erg tevreden katertje op het aanrecht zaten zitten met zijn hoofd in een grote trommel met brokjes. Dat was te verhelpen door het deksel te verzwaren met een pak sap. Met verzwaring van het deksel ging het een lange tijd goed, tot een paar weken geleden. Een pak was al snel niet genoeg, dus werden het, voor de zekerheid, 2 literpakken en een 1,5 liter pak.

Afgelopen vrijdag hoorden we een heleboel lawaai. En een vrolijk purrend geluidje uit de keuken komen. Meneer had het met zijn eigen 4 kilo voor elkaar gekregen om alle pakken sap van de trommel te krijgen en het deksel te openen.

We hebben het blik maar eens voor onze neus gezet om te kijken hoe hij dat aanpakte. Hij duwt met zijn neus de pakken er vanaf. Daarna maakt hij gebruik van de korte, wat steviger haartjes bovenop zijn kopje om daarmee voldoende wrijving te creeeren om het randje van het deksel mee op te tillen. Vervolgens hoeft hij alleen nog maar zijn neus in de brokjes te steken.

Nu staat het blik in een aanrechtkast achter een deurtje. Met deze ontwikkelingen vraag ik me af hoe lang dat goed zal gaan...